sea bear on the... 的个人资料sea bear on the shore照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
12月17日 พระเจ้ากล้วย ช่วย(ถ่าย)ทอดจากการสำรวจโดย MIND ในกลุ่มของผู้ที่มีอาการซึมเศร้า หลายๆ คนรู้สึกดีขึ้นเมื่อทานกล้วยเข้าไป นี่เป็นเพราะว่ากล้วยมีส่วนประกอบของ Tryptophan Tryptophan คือโปรตีนชนิดหนึ่งที่ร่างกายของเราจะเปลี่ยนให้เป็น Serotonin แล้วไอ้ Serotonin นี่เอง ที่จะทำให้เรารู้สึกผ่อนคลาย ทำให้อารมณ์ดีขึ้นและมีความสุขมากขึ้น (ข้อมูลจาก อีบ่าง) มิน่า ลิงมันถึงไฮเปอร์ได้ทั้งวัน ที่แท้ก็เป็นลิงหัวกล้วยนี่เอง อีกอย่างที่เพิ่งเข้าใจ ใช้ชีวิตให้ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก มันเป็นอย่างนี้นี่เอง 12月14日 คุณยายกายสิทธิ์นางเฉลียว-ชื่อยายของเรา ยายเป็นคนโคตรจะลุยมาแต่ไหนแต่ไร ยายเป็นคนประเภทถึงลูกถึงคน ใครหน้าไหน ยายไม่เคยกลัว อืม... พอนึกจะเล่าเรื่องวีรกรรมสุดเฮี้ยวของยาย ก็ค้นพบว่า มันมากมายจนเราไม่สามารถเล่าได้ เพราะนึกจะเล่าเรื่องนี้ เรื่องนั้น โน้น นี้ ก็ผุดขึ้นมาแทรกแซงความคิดระหว่างการเล่าทุกที ก็เรื่องของยายน่ะ อย่างไม่ทันต้องนึกอะไรมากมาย ก็ล้นสมองจนเราไม่สามารถกลั่นออกมาเป็นคำพูดให้ทันความคิดของเราได้แล้ว ยาย เป็นจุดรวมใจของทุกคนในครอบครัว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ทุกครั้งที่ปิดเทอม หลานๆ ทุกคนจะมารวมตัวกันที่บ้านยาย นั่นเป็นเหตุผลให้หลานๆ ทุกคนผูกพันกับยายมาตั้งแต่เด็ก เรื่องราวต่างและความรู้สึกดีๆ มากมาย (โคตรจะมากมาย) ก็เกิดขึ้นที่บ้านยาย ตอนนี้ยายของเราอายุมากแล้ว คนแก่ กับ อาการหลงๆ ลืมๆ มันคู่กันอย่างที่ใครว่าไว้จริงๆ ในวัย 80 กลางๆ ยายเฉลียวของเราก็เริ่มหลงๆ ลืมๆ ยายสามารถพูดประโยคเดิมๆ วันละหลายๆ รอบได้ (โดยไม่รู้ตัวว่า เคยพูดไปแล้ว) (เอ๊ะหรือว่ายายรู้ว่า พูดแล้วแต่ทำเนียน) ยายสามารถถามคำถามเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่หลานเพิ่งจะตอบไปตะกี้ได้ ยาย : เออ ทำงานอะไรล่ะเราน่ะ เรา : ทำงานหนังสือจ๊ะ ยาย : อ้าวเหรอ แล้วทำอะไรล่ะ เรา : ถ่ายรูป เขียนหนังสือ ยาย : (เงียบไปสองวินาที) เออ ทำงานอะไรล่ะเราน่ะ.... เรา : ทำงานหนังสือจ๊ะ ยาย : อ้าวเหรอ แล้วทำอะไรล่ะ เรา : ถ่ายรูปด้วย เขียนหนังสือด้วย ยาย : (เงียบไปสองวินาที) เออ ทำงานอะไรล่ะเราน่ะ.... เรา : ทำงานหนังสือจ้า (สังเกตได้ว่า เสียง จ้า จะเริ่มยาวขึ้น) ยาย : อ้าวเหรอ แล้วทำอะไรล่ะ เรา : ถ่ายรูป เขียนหนังสือจ้าาา ยาย : (เงียบไปสองวินาที) เออ ทำงานอะไรล่ะเราน่ะ.... เรา : .... (แล้วบทสนทนาก็วนเวียนอยู่อย่างนี้อีกกว่าสิบรอบ และเป็นอย่างนี้กับหลานทุกคน) แต่สำหรับมือโปรด้านการตอบคำถามยาย ต้องยกให้พี่ชาย ซึ่งอยู่กับยายมาตั้งแต่เกิด ยาย : เออ ทำงานอะไรล่ะเราน่ะ พี่ชาย : โฆษณา ยาย : แล้วทำอะไรล่ะ พี่ชาย : ...นู่นนี่ นู่นนี่... ยาย : (เงียบไปสองวินาที) เออ ทำงานอะไรล่ะเราน่ะ พี่ชายคนเดิม : เป็นนักร้อง ยาย : อืม แล้วทำอะไรล่ะ พี่ชายคนเดิม : ร้องเพลง ยาย : (ยังคงทำตามสเต็ปเดิม คือ เงียบ-ลืม-ถามใหม่) เออ ทำงานอะไรล่ะเราน่ะ พี่ชายคนเดิม : เป็นหมอ... ไม่รู้ว่า ป่านนี้ยังมีอาชีพไหนที่พี่ชายยังไม่ได้ทำอีกหนอ?? -------------------- เราเพิ่งเดินเข้าบ้านไป เห็นยายเพิ่งเดินออกจากครัว หลังจากกินข้าวเสร็จไป เรา : ยาย กินข้าวยัง? (ถามไปทั้งๆ ที่รู้ว่า ยายกินข้าวแล้วตะกี้) ยาย : ยัง เรา : อ้าว ยาย : ยังไม่ได้กินเลย ไม่เห็นมีอะไรให้กิน เรา : อ้าว ก็ยายเพิ่งกินตะกี้ไง เนี่ย จานยังไม่ได้ล้างเลย ยาย : เออ.. มิน่า ทำไมไม่หิว!?! -------------------- ด้วยความที่เราอยู่คนละบ้านกับยาย ยายอยู่ราชบุรี เราอยู่กรุงเทพ การสื่อสารทางสายโทรศัพท์ เป็นทางเลือกที่เราหยิบใช้ เผื่อจะคลายความเหงาของยายได้บ้าง (เสียงโทรศัพท์ดังหลายครั้ง) ยาย : ฮัลโหล เรา : ฮัลโหล ยายเหรอ ทำไรอยู่? ยาย : (เสียงดีใจ) วิวเหรอ? เรา : (เสียงดีใจที่ยายจำได้) ใช่แล้ว คิดถึงยายจัง ยาย : เออ คิดถึงเหมือนกัน แล้วนั่นใครพูดน่ะ? -------------------- ไม่นานมานี้ ราชบุรีเมืองโอ่งมังกร ได้มีโอกาสต้อนรับพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งแห่งใหม่ ที่ไปเปิดแถวๆ แยกท่าแพ ด้วยความอยากพายายไปเปิดหูเปิดตาบ้าง พี่ชายเราก็พายายไปเยี่ยมชม พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งแห่งนี้ มีขนาดใหญ่กว่าที่ที่อยู่นครชัยศรี สวยงามกว่า (พี่ชายเขาว่างั้นนะ) ภายในตัวอาคาร มีหุ่นขี้ผึ้งของบุคคลสำคัญหลายๆ คน และแน่นอน ต้องมีพระเกจิอาจารย์ชื่อดังหลายรูป ซึ่งแต่ละรูปก็จะอยู่ในกุฏิ แยกกันไป ยาย-พุทธศาสนิกชน ผู้ตื่นมาตักบาตรทุกเช้าอย่างไม่เคยขาด ยายค่อยๆ ไต่กระไดไปทีละขั้น ทีละขั้น เพื่อไปกราบหุ่นขี้ผึ้งหลวงปู่แหวนบนกุฏิ แล้วยายก็ได้กราบหลวงปู่แหวนสมใจอยาก พี่ชายเราแอบยิ้มที่เห็นความพยายามของยาย ยายนั่งอยู่ที่เดิมพักใหญ่ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า "ท่านสบายดีเหรอเจ้าคะ" -------------------- ล่าสุด เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เป็นวันเกิดของยาย ลูกหลานพากันไปรวมตัวที่บ้านยายเหมือนกับทุกๆ ปี เพื่อทำบุญเลี้ยงพระ ยายยิ้มแป้นที่เห็นทุกคนมารวมกัน แล้วยายก็ถามว่า "มีงานอะไรเนี่ย ทำไมคนเยอะจัง" หลังจากนั้นน้องชายคนนึงก็หยิบเอาช็อกโกแลตไฮโซที่อยู่ในห่อกระดาษฟรอยด์สีทองอร่ามบรรจุในกล่องใส สวยงาม เราจ้องตาเป็นมัน หึหึ ช็อกโกแลตแบบนี้ เราไม่ค่อยได้กินอยู่แล้ว ขอกินเป็นลาภปากหน่อยเหอะ! แต่ด้วยความที่ติดภารกิจสร้างความสัมพันธ์ในหมู่ญาติ (เล่นไพ่) ทุกคนเลยยังไม่ได้หันไปสนใจช็อกโกแลตผู้ดีนี้แต่อย่างใด และแล้ว แน่นอน คุณยายเฉลียว! เดินมาแต่ไกลเลย สองตากวาดไปทั่วห้อง แล้วสองตาคู่นั้นก็สะดุดกับ กล่องช็อกโกแลตไฮโซ ยายพูดขึ้นเบาๆ (แต่เราเสือกได้ยิน) "ใครมันออกทองมาวางทิ้งไว้ตรงนี้เนี่ย" ว่าแล้ว ยายเฉลียวของพวกเราก็เอาทองคำที่ว่าของแกไปเก็บในตู้เซฟ! เป็นไง ยายเฉลียวของเรา... เฮี้ยวดีไหม? การค้นพบหมายเลขหนึ่งไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่กับความหงุดหงิด ไม่ว่าจะเป็นของตัวเอง หรือผู้อื่น 12月13日 life is too shortlife is too short knife is also too short! กูหั่นกุนเชียงไม่ได้โว้ยยยยย!! (โมโหหิว) 12月7日 เอวมีแต่พุงบังใช่ มันกลับมาอีกแล้ว หมดกัน กางเกงหลวมๆ ของเรา กลับมาคับอีกจนได้ เอาวะ! 'คับพุงอยู่ได้ คับใจอยู่ยาก' เว้ย ('คับพุงอยู่ได้'เหมือนบ่นมากกว่าเป็นคติเลย คับอยู่ได้!) กิจกรรมนึงของที่คนอ้วนพุงพลุ้ยอย่างเราชอบทำในยามว่างคือ ผึ่งพุง มันเป็นช่วงที่ีมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ได้ปล่อยให้พุงขาวๆ ราววุ้นกะทิได้เยี่ยมหน้า ยิ้มทักทายผู้คน ผึ่งแดด ผึ่งลม สบายใจดีนะ เคยทำกันไหม? แล้วเคยทำพุงยิ้มไหม? เรามีความสามารถในการทำพุงยิ้ม ได้ดีเชียว คงเป็นเพราะพื้นที่ของรอยยิ้มบนพุง มันกว้างนัก แถมยังมีพื้นที่เหลือเฟือพอที่จะทำ ตา ได้อีกด้วย เวลาทำพุงยิ้มทีไร มันสบายใจทุกที โรคจิตจริงๆ หรือว่า จุดสัมผัสที่มีความสุขที่สุดของเรา อยู่ตรงนี้วะ? อืม... ถ้างั้น ช่วยทำให้เรามีความสุขหน่อยเถอะ 'บีบ มาบีบ มาบีบฉันที มาบีบ มาบีบพุงฉันที' กรู้วววว 12月2日 ทะเลหน้าเหงาเวลาเหงาๆ เศร้าๆ ทะเลเป็นสถานที่อันดับต้นๆ ที่ผุดมาให้หัวทุกที ในทะเล น้ำทะเล กับ น้ำตา มันแยกกันไม่ออก |
|
|
