sea bear on the... 的个人资料sea bear on the shore照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
3月30日 ไม่ได้มีอยู่ทุกที่ในโลกทุกครั้งที่ใครถามว่า เพื่อนของเราเป็นคนยังไง? เราจะตอบทันทีว่า เป็นแบบเราไง แบบแก เป็นยังไง? เขามักจะถามต่อทุกครั้ง เราและเพื่อนเราเป็นคนประเภทเดียวกัน คือ 'เหี้ยห่า' 'เหี้ยห่า' เป็นคำอธิบาย 'เพื่อน' ที่เราโคตรจะชอบ ไม่ได้เป็นคำหยาบคายสำหรับเราเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับฟังน่ารัก เหมือนคำชมว่า เป็นคนน่าคบ อาจเป็นเพราะเรามันเหี้ยห่าล่ะมั้ง เพื่อนเหี้ยๆ ที่ไม่ต้องพูดอะไรกันมาก แต่ก็ห่าใส่กันได้เสมอ "พวกมึงมันเหี้ย เหี้ยกันทุกคนนั่นแหล่ะ" เราเคยบอกความรู้สึกที่เรามีกับเพื่อน ตอนคืน meeting คืนสุดท้าย ที่ออบหลวง เพราะพวกมึงมันเหี้ยน่ะซิ กูถึงมีเพื่อน ใช่สิ เพราะว่า เหี้ยเหมือนกัน เราถึงอยู่ด้วยกันได้ เราไม่รู้หรอกว่า สังคมที่ต่างไปจากเดิม เราจะไปเดินหาเพื่อนเหี้ยห่าแบบนี้ได้ที่ไหนอีก จากประสบการณ์ มันตะโกนบอกอยู่ข้างหูว่า การเดินทางของคนเหี้ยๆ มักจะได้เจอกับคนเหี้ยๆ ได้อีกเสมอ แต่ก็ใช่ว่า จะมีอยู่ทุกที่ไป ไม่รู้ว่า เพราะความโชคดีของเราหรือเปล่า ที่ได้เจอแต่เพื่อนดีๆ (ที่เหี้ยห่า)เหมือนกัน มาโดยตลอด ไอ้ความโชคดีนี่แหล่ะ ทำให้เรากังวลว่า การก้าวเท้าครั้งต่อไป มันจะทำให้การห่างไกลออกจากอารยธรรมอันหยาบคายในหมู่มิตร ไปสู่วังวนที่วิเวกวังเวง จนทำให้หัวใจเหี่ยวเฉาหรือเปล่า แล้วสิ่งมีชีวิตข้างหน้าที่มองเห็นได้ด้วยตา จะทำให้เราเรียกได้เต็มๆ ปากว่า 'เพื่อน' หรือเปล่า อนาคตเท่านั้นที่จะรู้ เราก็แค่ต้องเปิดใจและตระเตรียมเท่านั้น ยังไงๆ ทุกครั้งที่หันหลังกับมา เราก็ยังเห็นไอ้พวกเหี้ยห่าเป็นแบ็กอัพอยู่ล่ะวะ! ใช่ไหมล่ะ 3月29日 เลือกหน่อยได้รับ fwd mail มา เป็นต้นฉบับของหนังสือแฉดารา โดยดาราที่มีพฤติกรรมเน่าๆ คนนึง ที่ตลกคือ เราก็อุตส่าห์อ่านนะ ด้วยความ(เสือก)อยากรู้ว่า ghost writer จะมีวิธีการเล่ายังไง แล้วหนังสือนี้มีอะไร อืม... เก่งว่ะ หมายถึงเรานะที่เก่ง ทนอ่านมาได้ตั้งนาน ขนาดอ่านผ่านๆ นะ ยังรู้สึก...ได้ขนาดนี้ รู้สึกสงสาร สงสารต้นไม้ ต้องมีตราบาปตัดตัวไปชั่วชีวิต เสียดายทรัพยากร ที่ต้องใช้ในกระบวนการการพิมพ์ เลือกอ่านและเลือกทำแต่หนังสือดีๆ กันเถิดพวกเรา เพื่อทรัพยากรทางธรรมชาติ และทางสมอง 3月15日 backpackerการเดินทาง ที่ยังไม่่มีปลายทางที่แน่นอน สร้างความตื่นเต้นให้เราได้มากทีเดียว เพราะสิ่งที่รู้แน่ว่ามีอยู่คือ สิ่งที่จะได้เรียนรู้ระหว่างเส้นทางที่ยาวนาน สูด แล้ว พ่นการถอนหายใจ เป็นการระบายความอัดอั้นที่มีอยู่ในตัว อาจจะ สบายใจ หรือ หนักใจ อยู่ก็ได้ เสียงและลมที่พ่นผ่านกระบังลมออกมา มันไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก นิดเดียวเท่านั้น... 3月10日 เมื่อความผูกพันแปลงเป็นเงินอาจจะฟังดูขัดๆ และน่าแปลกใจไปซักหน่อย แต่ว่าเป็นเรื่องจริงที่ว่า เราเล่นเปียโนด้วยนะ ..แค่เคยน่ะ.. บ้านเรามีเปีียโนหลังนึงที่พ่อซื้อไว้ให้ตั้งแต่เราเด็กๆ ตอนเด็กๆ บ้านเราโดนจับเรียนเปียโนกันทุกคน ทั้งที่ เริ่มต้นจากพี่สาวเราต่างหากที่อยากเรียน แต่พอเรียนไปเรียนมา ก็สนุกดีแหะ จะกดยังไงก็มีเสียง หลังจากเรียนมาได้ประมาณสามปี ไอ้หมีเด็ก ก็ต้องเปลี่ยนสภาพตัวเองจากนักเปียโนที่มีพัฒนาการก้าวหน้าพอๆ กับเต่า ไปเป็นนักเรียนชั้น ป.6 ที่ต้องเข้าสู่สนามสอบชิงที่นั่งชั้น ม.1 กับเด็กวัยเดียวกันนับหมื่น เพื่อไม่ให้เหนื่อยจนเกินไป พ่อให้เราพักการเรียนเปียโนเพื่อเตรียมสอบ (ก็เรามันเด็กต่างจังหวัด ที่ต้องเข้ามาสอบเข้าโรงเรียนในเมืองกรุง) พักไปนานมาก นานจนป่านนี้ก็ไม่ได้เรียนต่อ (มีแต่พี่สาวที่ยังคงเรียนต่อบ้าง) จากนั้นมาเปียโนกับเรา ก็เป็นเพียงแค่คนที่อยู่อาศัยในบ้านหลังเดียวกัน เปียโนสีวอลนัตหลังนี้ กลายเป็นที่สักการะและเป็นแหล่งพักพิงใจให้เหล่าหมาๆ ได้มานอนหลบเจ้าของ จะมีบ้าง นานๆ ครั้งที่เราเข้าไปทักทายกับเครื่องประดิษฐ์เสียงนี้ (ประมาณ 20 ปี 8 หนได้) แต่ทุกครั้งที่ได้สัมผัส ได้ยินเสียง ก็รู้สึกดีทุกครั้ง วันนี้เราตัดสินใจ บอกขายเปียโนที่อยู่กับเรามานานนับยี่สิบปีหลังนี้ ด้วยความที่เราไม่ได้เอามันมาใช้ประโยชน์ อย่างที่มันควรจะเป็นเลย ถ้าขายให้คนที่เอาไปใช้ประโยชน์จริงๆ น่าจะดีกว่า ตัวมันเองก็น่าจะดีใจ ที่มีคนเอามันไปใช้อย่างมีศักยภาพซะที วันนี้ตอนที่เจ้าของใหม่มายกเปียโน ที่กำลังจะเป็นอดีตของสมาชิกบ้านเราไป เราจนใจหายไม่ได้ ได้แต่บอกมันในใจว่า ดีๆ นะ เจ้าของใหม่ เขาเห็นความสามารถของเจ้าแล้ว เขาถึงเลือกเจ้าไป เรายืนส่งเปียโนจนลับตา หวังว่า เจ้าของใหม่จะดูแลมันอย่างดี เล่นกับมันบ่อยๆ นะ ดีใจที่จะได้เห็นมันไปอยู่ในที่ชอบ ที่ชอบ ที่ที่ควรจะอยู่จริงๆ รถขนเปียโน เลี้ยวซ้ายออกจากหมู่บ้านไปแล้ว เรายังยืนอยู่หน้าบ้าน มือซ้ายเราถือเงินฟ่อนนึง เป็นเงินที่เจ้าของใหม่ นำมันมาแลกกับความสามารถของเปียโนหลังน้อย เงินจำนวนนี้ แน่นอน มันไม่ได้รวมค่าผูกพันของเรากับเปียโน รู้ใช่ไหมว่า มันรวมไม่ได้อยู่แล้ว เรา น้ำตาซึมอยู่หน้าบ้านอยู่ เราแค่ผูกพันกับมัน นานกว่ายี่สิบปี เท่านั้นเอง การได้เห็นว่ามันกำลังจะไปเจริญเติบโต ก็น่าดีใจแล้ว เนอะ ชีวิต ณ ตอนนี้นิ่ง เกินไปหรือเปล่าวะ? 3月6日 final scaleหลังจากไปท้าดวลตำปูปลาร้ากับอีพี่เจี๊ยบมาเมื่ออาทิตย์ก่อน ผลออกมาว่า เราชนะไปด้วย score 4-2 จาน (ไม่ใช่กินแค่ตำปูอย่างเดียวนะ) หลังจากอาหารมื้อใหญ่ตอนห้าทุ่มวันนั้น จนถึงเช้าอีกวัน เราไม่ได้นอนเลย จะอะไรซะอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะความตะกละตะกลามของเรา ที่พาให้ตัวเองต้องนอนแทบฐานชักโครกเกือบทั้งคืน (รวมมาถึงวันรุ่งขึ้นอีกทั้งวันด้วย) นี่ถ้าใครเปิดเพลงของพี่ป้าง นครินทร์ กิ่งศักดิ์ คลอไปด้วย คงได้อารมณ์โคตรๆ อยากกอดขาลงคลานคุกเข่า ให้กราบเท้าก็คงต้องยอม เพราะฉันไม่พร้อมกับการที่ไม่มีเธอ.... คืนนี้ไม่มีชักโครก กูตาย! การขี้ไหลครั้งนี้...มันทำให้เรารู้สองอย่างว่า 1. 'หมดตัว' ไม่ได้หมายความว่า 'จน' อย่างเดียว (เอ๊ะ หรือต้องเรียกว่า หมดตูด ถึงจะถูก) 2. เพิ่งตระหนักได้เองวันนี้ว่า เราน่าจะเอาต้นไม้มาปลูกไว้ในห้องน้ำให้รื่นรมย์ซะหน่อยเนอะ อย่างน้อย ต้นเล็กๆ ไม่กี่ต้นนี้ ก็น่าจะช่วยให้โลกมีออกซิเจนเพิ่มขึ้นได้อีกนิด และเราจะได้ไม่ต้องทนเหม็นขี้ตัวเองได้ขนาดนี้! หมายเหตุ จะว่าไป นอนในห้องน้ำก็เย็นดีนะ ในความซวยก็ต้องมีข้อดีของมันอยูบ้างล่ะน่า เพราะ ว่า มัน ทำ ให้ เรา น้ำ หนัก ลด !!!!! จุ๊กกรู้ววว แจ๋วไปเลย น้ำหนักลดพรวด 2 กิโล มาทำงานวันแรก ใครๆ ก็ทักว่าผอมลงทันตาเห็น หึหึ...เยี่ยม แต่ว่า ไอ้การที่น้ำมันออกจากตัวเยอะขนาดนี้ มันทำให้เราไม่ค่อยมีแรง ทำงานไม่ค่อยไหว ไม่ดีเลย ต้องเสริมกำลัง ว่าแล้ว ไอ้หมีก็เดินไปเอาช็อกโกแลตไฮโซที่อีพี่ฟ้าหอบมาฝากจากดูไบมาเคี้ยวกรวมๆ 2 ชิ้น กรวม...กรวม... กรวม...กรวม... กรวม...กรวม.... กรวม...ม..กรวม...ม... กรวม...ม....กรวม...ม.....กรวม... กรวม....กรวมมม...กรวม.... อ้าว เคี้ยวไปเคี้ยวมา ทำไมมันหมดไปเกือบสิบชิ้นล่ะ ---------- ตัดภาพมาอีกที ไอ้หมียืนอยู่บนตาชั่ง กำลังนึกถึงคำสอนของใครสักคนที่ว่าเอาไว้ "อะไรที่เป็นของเรา มันจะไปไหนนานหรอก" ไอ้หมีมองหน้าปัดตาชั่ง ตาละห้อย จริงอย่างเขาว่าแฮะ |
|
|
