sea bear on the... 的个人资料sea bear on the shore照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
6月18日 กุนเชียงรสขม กับน้องชายรสละมุนเป็นไง...
ชื่อเรื่องวัยหวานดีไหมล่ะ?
เรื่องจริงก็คือ
ช่วงหยุด 5 วันที่ผ่านมา-ช่วงที่ทุกคนทั้งชาติพากันฉลองเฉลิมครบ 60 ปี ในหลวงครองราชย์
เราเป็นหนึ่งในคนที่ร่วมฉลองเหมือนกัน
เพียงแต่
เราได้แต่ฉลองอยู่เงียบๆ ที่บ้าน
หน้าคอมพิวเตอร์ (ใส่เสื้อเหลืองด้วยนะ)
พร้อมกับทำงานหามรุ่งหามค่ำ
และหามเช้าหามเย็น
ไอ้การทำงานหนัก พักผ่อนไม่พอ เจ็บคอตลอดเวลา กินพาราทุก 6 ชั่วโมง
แถมด้วยอาการออดๆ แอดๆ จากครั้งเข้าโรงพยาบาลที่ยังไม่หายสนิทดี
คงทำให้สภาพร่างกายของเรา ไม่น่ามองเท่าไหร่
ไอ้วอม-น้องชายไซส์ XXL ที่เห็นกันอยู่ตลอด มันคงสมเพชเราเต็มทน
เพราะทุกครั้งที่ถึงเวลาอาหาร
เรา-ผู้ทำงานอย่างหนักหน่วงจนลืมเวลา ก็ไม่เคยรู้เลยว่า กระเพาะมันหิวแล้ว
หรือว่า รู้ว่าหิว แล้วทำเป็นลืมๆ ไปก็ไม่รู้
แต่เหมือนวอมรับรู้ได้ทุกครั้งถึงอาการของเราว่า หิววววววว...
ไม่รู้ว่ามันรู้ได้ยังไง?
แต่ว่า คงไม่ใช่เพราะเราทำตาละห้อยที่ทุกครั้งที่เห็นมันทำอะไรกินหรอก ไม่ใช่แน่ๆ
แล้วก็คงไม่ใช่เพราะเราไปขโมยไส้กรอก 2 ชิ้นสุดท้ายที่มันกำลังจะเอาเข้าปากหรอก
และคงไม่ใช่เพราะท้องเราร้องดังจนข้างบ้านได้ยิน
อืม...
จะว่าเป็นเพราะมันได้ยินเสียงเราบ่นทุกๆ 2 นาทีว่า หิวววว ก็ไม่น่าใช่
อืม...
มันรู้ได้ยังไงนะ
เราก็ว่า เราเก็บอาการได้เนียนดีออก
ทุกครั้งที่ถึงเวลามื้ออาหาร
เราจะได้ยินเสียงไอ้วอมตะโกนออกมาจากห้องครัว (อย่างเสียไม่ได้) ว่า
"จะกินข้าวยัง จะทำ... นู่นนี่นู่นนี่... จะกินไหม?"
หึหึ
เข้าตีนเราจริงๆ
โจรอย่างเราก็รีบตอบกลับไปอย่างสุภาพ
"กินซิวะ! ยกมาให้ด้วยนะ"
แล้วเราก็ทำงานบนพรมแดง
กระดิกตีนไปพลาง
รอไอ้วอมคลานเข่าเอาอาหารมาเสิร์ฟ
ถ้าใครรู้จักวอมอย่างผิวเผิน
คงไม่รู้ว่า ชายร่างอ้วนคนนี้ มีฝีมือในการทำอาหารที่เฉียบขาดนัก
โดยเฉพาะอาหารญี่ปุ่น
ไม่ว่าจะเป็น
มาม่าหมูสับ
มาม่าแห้งใส่หมูสับ (ทำเหมือนกันแต่เทน้ำออก)
มาม่าคลุกคลิกใส่หมูสับ (ทำเหมือนกันแต่เทน้ำออก...ไม่หมด)
วอมทำอาหารญี่ปุ่นชนิดนี้ได้อย่างเชี่ยวชาญและน่าชื่นชม
จนเราสมัครเป็นขาประจำของมัน (เพราะขี้เกียจทำเอง)
แต่วันนี้
เพราะร่วมฉลองงานของในหลวง
เมนูพิเศษของพวกเราจึงเกิดขึ้น
มันคือ ข้าวไข่ดาว
และกุนเชียง!
กุนเชียงที่ค้างตู้เย็นมาแรมปี
กลายเป็นพระเอกขึ้นมาทันทีที่เราค้นพบว่า
มันไม่เหลืออย่างอื่นในบ้านให้กินแล้ว
วอมถือกุนเชียงท่อนสุดท้ายที่มีในบ้านด้วยใบหน้ามุ่งมั่น
เดินหายไปในครัว
เสียงน้ำมันร้อนๆ ปะทุ พร้อมกับเสียงกุนเชียงถูกโยนลงใส่กะทะ และกลิ่นหอมๆ ที่โชยมา
ยิ่งกระตุ้นความหิวของเราให้ทวีคูณอีก
ทำไมมันหิวอย่างนี้วะเนี่ย!
กลิ่นหอมๆ ลอยมาเรื่อยๆ
ร่างกายส่วนสมองเริ่มคิดงานออกมาไม่เป็นชิ้นเป็นอันแล้ว...
ส่วนร่างกายส่วนอื่น อย่างจมูก
มันแอบหนีจากหน้าเราไปยืนหน้าบานดมกลิ่นอยู่ตรงประตูนู่นแล้ว
ภาพกุนเชียงร้อนๆ กับข้าวร้อนๆ และไข่ดาวที่เหยาะแม็กกี้ ผุดขึ้นมาในหัว
โอ๊ย.. น้ำลายสอใหญ่แล้ว
กลิ่นหอมๆ ของกุนเชียงจากในครัวเริ่มแรงขึ้น
แรงขึ้น
แรงขึ้น
แรงขึ้น
และแรงขึ้น
แล้วทำไมมันยังแรงขึ้นอีกวะ?
เอ๋ย์...
ไอ้วอมเดินมาแล้ว!
พร้อมเสียงหัวเราะแหะๆ
เราได้แต่ยิ้มรับ
พร้อมกับเอามือตบหน้าผากตัวเอง ป้าก!
กุนเชียงท่อนสุดท้ายของบ้าน ท่อนนั้น
มันคงจำศพตัวเองไม่ได้แล้วล่ะ
นี่แหละ คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น
หวานเหมือนชื่อเรื่องดีไหม?
6月4日 กางเกงหลวม!ไม่ได้เกิดจากการซื้อกางเกงผิดพลาดแต่อย่างใด
แต่มันเป็นอาการของสิ่งที่ไม่ได้เกิดกับตัวเรามาช้านานแล้ว
เราผอมลง!
อย่างไม่ได้ตั้งใจ
มันคือผลพลอยได้จากน้ำเกลือขวดป้อมๆ ที่ต่อสายมายังแขนซ้ายป้อมๆ ของเรา เมื่อหลายวันก่อน
เพื่อเป็นสารอาหารในยามป่วยไข้
น้ำเกลือมีรสเค็มเหมือนเกลือหรือเปล่าน้า?
อยากรู้เหมือนกัน
แต่ถ้าเลือกได้ ขอเป็นน้ำเกลือรสผลไม้รวมได้ไหม? ไม่ชอบกินเค็ม
มาว่าต่อเรื่องกางเกงหลวม
มันเป็นครั้งแรกที่ทำให้เรารู้สึกว่า การหายใจโล่งๆ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
ซึ่งก็ไม่รู้ว่า ไอ้การที่เราหายใจไม่โล่งมานานเนี่ย
มันมาจากสาเหตุของความอ้วน
หรือ
สิ่งที่เราแบกอยู่ในใจ
เอาเป็นว่า
ตอนนี้เราหายใจโล่งดี
สุขภาพแข็งแรงดี
เดินเหินได้สะดวก
และได้เดินโดย ห่วงกางเกงตัวเองจะหลุดตูด (เว่อร์ไปไหมนะ)
การได้เดินแบบห่วงๆ กางเกงตัวเอง
มันทำให้เราได้ก้มมองเกือบทุกย่างก้าวที่เราเดินไป
มันทำให้เราได้รู้ว่า เราเดินอย่างไร
มันทำให้เรารู้ว่า ทางเดินของเราในวันนี้ สะดวก ราบเรียบดีไหม
มันทำให้เราได้มองตัวเองอีกมุม ซึ่งไม่ค่อยสังเกตมาก่อน (เพราะพุงบัง)
ทางเดินของเราวันนี้
ราบเรียบดี
ราบรื่นบางที
และมีกระท่อนกระแท่น บางจังหวะ
ทางเดินของเราในวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร?
กางเกงหลวมๆ จะกลับมาคับเหมือนเดิมไหม?
เราไม่รู้...
เรารู้แต่ว่า
วันนี้เราหายใจได้โล่งดีจัง!
(แต่ยังแอบภาวนาเงียบๆ ให้ กางเกงหลวม แบบนี้ต่อไป สาธุ!)
|
|
|
